Circus voorstelling

In januari volgde ik een retraite van een maand, samen met een collega in een vakantiehuisje op Texel. Het was de eerste keer om samen een retraite te volgen, de leraren op afstand, niet in een grote groep maar met z’n tweeën. We bemoedigden elkaar door gewoon door te gaan met mediteren en natuurlijk waren we elkaars spiegel.

 

Wat me opviel was dat steeds dezelfde ervaringen opkomen: gedachten over niks en nergens, hele duidelijke gedachten over een conflict, een zere plek achter een schouderblad, commentaar op mijn mede-yogi, een gevoel vreugde en van verdriet…. En zo voort. Steeds hetzelfde. En na verloop van tijd: nog steeds hetzelfde. En aan het eind van de retraite ging dat toch wegen: nog steeds.

 

Het bracht me bij het beeld van een circus voorstelling. “Attentie, hooggeëerd publiek”!

 

En daar stormden de ervaringen als paarden naar binnen, die rondjes galoppeerden door de piste. We moesten zelf eten maken, gedachten over wat ik zou koken, recepten, ingrediënten, combinaties, iedere dag verse gedachten! Domme August, die loopt te stuntelen en in zijn onschuld erg lachwekkend kan zijn. Wat humor kan helpen om je gevoel van “ik wil wel maar het wil niet” te relativeren. Of de trapezewerkers, doodeng dat loslaten en vrij door de lucht zweven (en weer opgevangen worden). Iedere dag dezelfde voorstelling, acrobaten, leeuwentemmers… “Attentie !”

 

Verandert er dan helemaal niks als je dag in dag uit datzelfde proces van lichaam en geest volgt?

 

Jawel. Niet op het vlak van de voorstelling. Wel op het vlak van de plek waar je zit. Steeds dezelfde voorstelling volgen verandert je gezichtspunt. Alsof je op een andere stoel komt te zitten en na verloop van tijd merkt dat je een andere kijk krijgt op wat er in de piste gebeurt.

 

Gelukkig verandert er niks aan de voorstelling. Die brengt je in contact met rijkdom, al die verschillende ervaringen maken deel uit van menselijk leven. Met daarbij het gegeven dat je het merkt als je liever wegkijkt van de piste, of juist helemaal opgaat in wat je ziet. Om daarin midden op je stoel te kunnen blijven zitten en met open hart te beleven.

 

“With insight you will see,

 

It is the spirit of discovery

 

And not the events and circumstances leading up to it

 

That will consitute the insight”

 

U Tejanya “When awareness becomes natural”